آئین‌نامه علایم ایمنی در کارگاه‌ها

ماده ۱: هدف از تدوین این آئین‌نامه، استانداردسازی و پیشگیری از حوادث ناشی از کار از طریق نصب علایم ایمنی و هشداردهنده در کارگاه‌ها می‌باشد.

ماده ۲: مقررات این آئین‌نامه به استناد ماده ۸۵ قانون کار جمهوری اسلامی ایران تدوین گردیده و برای کلیه کارگاه‌ها، کارفرمایان، کارآموزان و خویش‌فرمایان الزامی است.

ماده ۳: علایم ایمنی: به مجموعه ای از نشانه‌ها، رنگ‌ها، اشکال هندسی و نوشتارها اطلاق می‌گردد که پیام‌های ایمنی را به افراد منتقل می‌نماید.

ماده ۴: رنگ ایمنی: رنگی است که برای انتقال یک پیام ایمنی مشخص (مانند ایست، احتیاط یا ایمنی) بکار می‌رود.

ماده ۵: علایم ایمنی باید به گونه‌ای طراحی و نصب شوند که به سهولت قابل رویت بوده و پیام آنها به وضوح درک شود.

ماده ۶: در این آئین‌نامه منظور از کارگاه، محلی است که کارگر به درخواست کارفرما یا نماینده او در آنجا کار می‌کند.

ماده ۷: کارفرما مکلف است علایم ایمنی لازم را متناسب با نوع فعالیت و شرایط موجود در کارگاه در محل‌های مناسب نصب و نگهداری نماید.

ماده ۸: نصب علایم ایمنی باید در معرض دید و در ارتفاع مناسب انجام گیرد، به نحوی که از فاصله قابل قبول به آسانی تشخیص داده شود.

ماده ۹: علایم ایمنی باید از جنس مناسب و مقاوم در برابر شرایط محیطی نظیر رطوبت، حرارت، نور، گردوغبار و ضربه باشند.

ماده ۱۰: کارفرما موظف است در صورت تغییر شرایط ایمنی کارگاه، نسبت به اصلاح، جابجایی یا تعویض علایم ایمنی اقدام نماید.

ماده ۱۱: علایم ایمنی باید دارای اندازه مناسب بوده و در موارد لزوم همراه با نوشتار توضیحی فارسی باشند.

ماده ۱۲: کارفرما باید آموزش‌های لازم در خصوص آشنایی با علایم ایمنی را به کارگران ارائه نماید.

ماده ۱۳: استفاده از علایم ایمنی با رنگ‌ها، علائم و اشکال استاندارد تعیین‌شده در این آئین‌نامه الزامی است.

ماده ۱۴: نصب علایم ایمنی نباید موجب اختلال در دید و عبور و مرور افراد گردد.

ماده ۱۵: علایم ایمنی باید دارای روشنایی کافی باشند که در ساعات کم‌نور یا تاریکی نیز قابل رؤیت باشند.

ماده ۱۶: علایم ایمنی باید همواره تمیز و بدون شکستگی، تغییر رنگ و آسیب باشند.

ماده ۱۷: در کارگاه‌هایی که در معرض خطرات ویژه هستند، نصب علایم هشداردهنده مضاعف الزامی است.

ماده ۱۸: در صورت وجود مانع یا سازه‌ای که موجب پوشش علایم شود، باید علایم در مکان دیگری نصب شوند.

ماده ۱۹: استفاده از علایم غیر استاندارد یا گیج‌کننده ممنوع است.

ماده ۲۰: کارفرما باید به محض مشاهده فقدان یا آسیب علایم ایمنی، نسبت به جایگزینی آن‌ها اقدام نماید.

ماده ۲۱: در کارگاه‌های دارای ماشین‌آلات سنگین، نصب علایم هشداردهنده صوتی و تصویری الزامی است.

ماده ۲۲: علایم ایمنی باید به گونه‌ای نصب شوند که با تابش نور مستقیم دچار انعکاس شدید نشوند.

ماده ۲۳: استفاده از رنگ‌ها و علایم مشابه برای مقاصد مختلف در یک کارگاه ممنوع است.

ماده ۲۴: علایم ایمنی باید نسبت به محیط دارای کنتراست (تفاوت رنگ) کافی باشند تا بهتر دیده شوند.

ماده ۲۵: علایم ایمنی باید در محل‌هایی نصب شوند که احتمال خطر وجود دارد و به موقع هشدار دهند.

ماده ۲۶: در کارگاه‌هایی که احتمال تماس مواد شیمیایی خطرناک وجود دارد، نصب علایم ویژه هشداردهنده الزامی است.

ماده ۲۷: در صورت انجام تعمیرات اضطراری، کارفرما باید علایم هشداردهنده فوری نصب نماید.

ماده ۲۸: نصب علایم ایمنی باید قبل از شروع فعالیت‌های پرخطر انجام شود.

ماده ۲۹: کارفرما موظف است از نصب علایمی که موجب ترس یا برداشت غلط می‌شوند، خودداری کند.

ماده ۳۰: در محیط‌هایی که چندین خطر وجود دارد، باید علایم ایمنی متعدد و واضح نصب شود.